با توجه به ضرورت وجود درسنامه های تخصصی برای اهداف خاص برای زبان فارسی، تهیه و تدوین محتواى آموزشى کارآمد برای آموزش زبان فارسی به چینى زبانان علاقمند به یادگیری زبان فارسی در چارچوبى استاندارد و با ساختار و رویکردى متناسب با نیازهای کاربران در پژوهش حاضر مورد توجه قرار گرفته است. بر این اساس، نخست با بهره گیری از چارچوب مرجع زبان فارسى و برنامه ی درسی بین المللی برای آموزش زبان چینی، به تهیه ی درس نامه های جامع آموزش زبان فارسی به چینى زبانان در سطح پایه پرداخته شده است. تهیه درسنامه ها بر اساس رویکرد تلفیقى «دستور-ترجمه» و «ارتباطى » و با هدف بررسی ساختار درسنامه ی کارآمد برای ١ ٢ ٠ تا ١ ٤ ٤ ساعت آموزش، انجام شده است. هدف از پژهش حاضر ارزیابی درسنامه های تهیه شده است که برای رسیدن به آن پرسش های اصلی زیر مورد توجه قرار گرفته اند: 1) ساختار درسنامه های تهیه شده تا چه اندازه از منظر مدرسانی که زبان فارسی به چینی زبانان تدریس کرده اند، کارآمد می باشد؟ 2) رویکرد تلفیقی روش دستور-ترجمه و رویکرد ارتباطی برای آموزش زبان فارسی به چینی زبانان تا چه اندازه از منظر مدرسان کارآمد می باشد؟ در این راستا، پرسش نامه اى ٤ ٥ گزینه اى تهیه و همراه با نمونه ی درسنامه در اختیار ٣ ٦ مدرس قرار گرفت. ارزیابى فوق، متن های آموزشى تهیه شده را در حوزه هاى رویکرد، موضوع اصلى ، واژگان و ساختار، کیفیت تکالیف، تصاویر، متون آموزشى و مهارت هاى اصلی مورد بررسی قرار داده است. تحلیل آماری نتایج، نمایانگر «کارآمدى رویکرد و ساختار درسنامه براى چینى زبانان سطح پایه» و «تأیید درسنامه ى تدوین شده»، با تناسب با موضوعات مطرح شده است.

شواهد گوناگون حاکی از آن است که دانش آموزان و دانشجویان در مدارس و دانشگاه ها، زبان فارسی را به خوبی نمی  آموزند و در فراگیری مهارت های چهارگانه زبان فارسی مشکلاتی دارند و این در حالی است که ساعات زیادی در مدارس و دانشگاه ها صرف آموزش زبان فارسی می شود، اما نتایج آن رضایت بخش نیست، چرا که تربیت متخصص آموزش زبان فارسی در دانشگاه ها و مراکز تربیت معلم پاسخ گوی نیازهای مدارس و دانشگاه ها نیست. بازنگری در برنامه درسی تربیت معلم زبان فارسی و توسعه این رشته در دوره تحصیلات تکمیلی می تواند نیروهای متخصص را به سامانه آموزش زبان فارسی وارد کند و بستر مناسب برای پژوهش در این حوزه را فراهم سازد.در این مقاله ضمن بررسی وضعیت کنونی تربیت متخصص زبان فارسی در دانشگاه ها و مراکز تربیت معلم، چارچوب مفهومی جدیدی با رویکرد میان رشته ای و درهم تنیده یا  Interdiseiplinaryبرای تاسیس رشته آموزش زبان فارسی تعریف شده است.

این مقاله به بررسی مباحث مربوط به چارچوب های ارجاع زمانی در زبان فارسی پرداخته است. در چارچوب های ارجاع زمانی آنچه بیش از همه آشکار است پراکندگی نظری است. مقالۀ حاضر با نگاه به زبان فارسی، مروری بر رویکردها و مسائل اصلی این حوزه داشته است؛ مشاهده شده که در این زبان، میان حوزه های مکان و زمان رابطه وجود دارد؛ اما اگرچه مثال های عمده ای از بیان زمان براساس مکان یافت می شود، این رابطه یکسویه نیست و توضیح مکان براساس زمان نیز در این زبان ممکن است. مثال هایی از زبان فارسی برای مفاهیم نظری مرتبط، هم چون انگاره های خود متحرک و زمان متحرک، تسلسل الف و ب و چارچوب های اشاری، پی در پی و خارجی ارائه شده است و با نظرسنجی از گویشوران این زبان، مشخص شده معنی زمانی «جلوتر» در فارسی برای بیشتر گویشوران معادل «زودتر» بوده است. درخصوص کاربرد چارچوب های ارجاع مکانی در حوزۀ زمان نکاتی مطرح شده و نگاهی انتقادی به بحث استعاره درخصوص ارجاع زمانی نیز ارائه شده است.

دستور زبان علمی است که به بررسی قواعد و نظم حاکم بر روابط همنشینی و جانشینی کلمات در یک زبان میپردازد. یکی از فواید نگارش دستور زبان، کمک به یادگیری یک زبان به غیرگویشوران آن است. در خصوص آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان نیز کتاب های زیادی نوشته شده است. این کتاب ها عموماً به خاطر عدم تسلط و تخصص نویسندگان آنها دچار خطاهایی ساختاری و محتوایی شده اند که موجب سردرگمی زبان آموزان خواهد شد. از این روی، مقاله حاضر می کوشد کتاب آموزش زبان فارسی نعمت ییلدریم را از لحاظ ساختار و محتوای براساس چارچوب ارزیابی کک و کیم (ارزیابی «کِم») مورد تحلیل قرار دهد. نتیجه این بررسی نشان می دهد این اثر به خاطر تقلید از سبک نگارش دستورنویسان سنتی ایران مانند انوری و گیوی، خیامپور و خانلری از حیث ساختاری و ارائه مباحث دستوری به سطح زبان آموزان عنایتی نداشته است و مباحث دستور تاریخی زبان فارسی نیز در آن راه یافته است. در مقوله بندی مباحث دستوری با دستور زبان های فارسی در مباحث مربوط به «ضمیر» و «حروف» متفاوت است. همچنین، ارائه تقسیم بندی های متنوع از اقسام کلمه و بسامد زیاد اصطلاحات دستوری بر دشواری کتاب افزوده است. علاوه بر این، از لحاظ محتوایی، نقص در تعاریف، شاهد مثال های نادرست، استفاده از جملات غیرکاربردی، درآمیختگی با دستور زبان عربی و دستور زبان تاریخی، کاربرد اصطلاحات پیچیده و غیرضروری در این اثر مشاهده میشود. در نهایت باید گفت عدم استفاده از قواعد دستوری در قالب مکالمه از کاربرد آموزشی این کتاب کاسته است

چارچوب های ارجاع مکانی دستگاه هایی مختصاتی هستند که موقعیت یک شیء را در ظرف مکان، معین می کنند. مقاله حاضر در چارچوب زبان شناسی شناختی با اتکا به رویکرد لوینسون (2003) به بررسی چارچوب های ارجاع مکانی در زبان فارسی می پردازد. جهت اخذ داده های زبان از مجموعه دوم عکس های بازی «مرد و درخت»، طراحی شده توسط مؤسسه مکس پلانک، استفاده شده است. تحلیل داده های اخذشده نشان می دهد گویشوران زبان فارسی در چینش مرد و درخت، عموماً ابتدا موردِ قرارگرفته در سمت راست تصویر را توصیف می کنند که این مسئله می تواند ناشی از جهت نوشتن خط فارسی باشد. همچنین بین مرد و درخت تمایل دارند ابتدا درخت را توصیف کنند. به علاوه، برای توصیف رابطه مکانی مرد و درخت از چارچوب ارجاع نسبی استفاده می کنند که در آن مرد پیکر و درخت زمینه است؛ درحالی که برای توصیف جهت ایستادن مرد از چارچوب ارجاع ذاتی استفاده می کنند که در آن مرد زمینه است و در عمده ی موارد درخت پیکر بوده است.

در حال حاضر با توجه به کثرت شبکه های اجتماعی و شبکه های خبری تلویزیونی، رادیویی، اینترنتی و غیره، خواندن تمام متون مختلف و به تبع آن تحلیل آن ها و دست یابی به ارتباطات این متون نیازمند صرف هزینه زمانی و انسانی بسیار بالا است که در عصر کنونی با استفاده از فن های مختلف پردازش زبان طبیعی صورت می گیرد، یکی از چالش های موجود در این زمینه پایین بودن دقت سامانه های مرجع گزینی است که سبب کشف روابط ناصحیح و یا عدم کشف روابط صحیح می شود. مراحل کلی حل مسأله مرجع گزینی از سه گامِ شناسایی موجودیت­ های نامدار، استخراج ویژگی های موجودیت­ های نامدار و مرجع گزینی آن ها تشکیل شده است. موجودیت­ های نامدار ویژگی های فراوانی دارند، وجود ویژگی های مختلف (متناسب و متناقض با مرجع) در گراف ها این امکان را می دهند که بتوان حد آستانه ای را از ترکیب ویژگی های مختلف استخراج کرد. در مقاله ارائه شده ابتدا پیش پردازش های مختلف روی پیکره پژوهشگاه خواجه نصیر [1] انجام گرفت؛ سپس با استفاده از الگوریتم های مبتنی بر شبکه عصبی عمیق داده های موجود به بردارهای عددی تبدیل شدند و پس از آن با استفاده از گراف و با ویژگی هایی که در متن مقاله عنوان شده هرس اولیه انجام گرفت؛ درواقع رویکردهای مبتنی بر گراف، موجودیت ها را همچون مجموعه ای از عناصر مرتبط با یکدیگر می شناسد که تحلیل روابط میان موجودیت های اولیه در گراف و وزن دهی به این ارتباط ها، منجر به استخراج ویژگی های سطح بالاتر و مرتبط تری می شود و نیز تناقضات ایجادشده بر اساس کمبود اطلاعات را تا حدودی کاهش می دهد. سپس با استفاده از شبکه های عصبی، روی پیکره مورداشاره در [30] (پیکره آزمون اپسلا) مرجع گزینی انجام گرفت که نتایج حاصل بیان گر بهبود روش پیشنهادی (رسیدن به دقت 09/62) است که در متن مقاله به طور مشروح بیان شده است.

دستور حوزه ای از زبان است که به دلیل طبیعت خاص و پیچیده آن همواره مورد نقد و بررسی بوده است. تحقیق حاضر در صدد پاسخ-گویی به مساله ماهیت دستور آموزشی و میزان انعکاس آن در برخی از منابع آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان است. برای این منظور ابتدا در چارچوب سطح بندی اروپایی، بعضی از منابع انگلیسی را از حیث رابطه مفاهیم، کارکردها و صورت های دستوری متناسب با آنها در هر سطح تحلیل نمودیم و سپس میزان آموزش این عناصر مهم را در منابع آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان ارزیابی کردیم. نتایج پژوهش، حاکی از آن است که قواعد دستور آموزشی انعکاس ضعیفی در منابع آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان دارد. دیگر آنکه، چینش محتوای دستوری در این کتاب ها صورتی چرخه ای ندارد و شاید یکی از دلایل مهم آن عدم وجود معیار مشخص و مشترک در تدوین و سطح بندی کتاب های زبان فارسی به غیرفارسی زبانان است.